اجرای اولیه جیمی هندریکس در جشنواره پاپ مونتری در سال 1967 به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین نمایش‌های زنده تاریخ به شمار می‌رود. در آن زمان، او برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بود، هرچند که در بریتانیا به عنوان یک هنرمند شناخته شده بود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش بر روی صحنه منفجر می‌شوند و با اجرای کلاسیک‌های بلوز "Rock Me Baby" و "Killing Floor" اثر هاولین ولف، و تفسیر و الکتریکی کردن "Like a Rolling Stone" اثر باب دیلن، آهنگ‌های جدیدی از آلبوم اولش که هنوز منتشر نشده بود را معرفی می‌کنند و با نسخه‌ای تاریخی از "Wild Thing" که در آن گیتارش را قربانی و آتش می‌زند، به پایان می‌رسند. هندریکس از فیدبک و اعوجاج برای افزایش شدت آهنگ‌ها در دامنه‌ای از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و سرزمینی را با قدرتی پر از روح کشف می‌کند که قبلاً به این اندازه مورد بررسی قرار نگرفته بود.