در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، اچ‌آیٰوید شیوع یافت و به سرعت اپیدمی شد. مسئولان امنیت عمومی ناکام ماندند. مردم در تاریکی نگه داشته شدند، از صحبت کردن ترسان بودند. جهل، تکبر، سیاست و اقتصاد هم بر بی‌اعتمادی، پوشش و رسوایی می‌افزود. «بی‌کلام» از دید دو خانواده درگیرِ تراژدی که ملت را درگیر کرد، و همچنین پزشکان، پرستاران، شرکت‌ها و بوروکراسی مسئول روایت می‌شود.