یک فرد در هر لحظه از زندگی تغییر می‌یابد و با این حال همان است که بود. هرچند خوش‌شانسی یا جوانی یا عشق، اما تنهایی را همیشه در درون حمل می‌کنیم. هیچ راهی برای فرار از آن نیست. گمانهٔ ماندگارش در میان مهمانی‌های مست خوابگاه‌ها می‌چرخد... او را می‌بیند... حتی زمانی که در تخت خود ما نیستیم. شخصیت اصلی با دختری روبه‌رو می‌شود که جهانش را به کلی برهم می‌زند؛ او به دنبال آرامش درونی‌اش می‌گردد. تنهایی عمدی او حفاظت اُست از دردها و انتظارها و ناامیدی‌ها. کمی عشق نیست، اما فراتر از یک زندگیِ تنها است! — آیا با من احساس غربت می‌کنی؟ — مطمئناً.