این رویداد تراژیک گاهی در درون امور پیش پا افتاده تکرار می‌شود. مرگ یک ماهی غم‌های یک عمر را بیدار می‌کند. از دست دادن‌های بزرگ مادر به شکل دوتایی‌ها در می‌آید و او را به مرکز برکه‌ای می‌کشاند که در آن افسردگی‌اش متبلور می‌شود. دختر با استفاده از رقص سعی می‌کند او را نگه دارد، زیرا کلمات به نظر بی‌معنا می‌آیند. تصویر یک حواصیل، هم نمادین و هم عادی، دختر را به پذیرش ناتوانی‌اش و یافتن جایگاهش ترغیب می‌کند.