دو شاعر اندونزیایی در پارک تاینان در روز به همان تجربه های خود می نویسند و با الهام از رویای ها و احساسات، آثارشان را از طریق آواز شبانه، خیال و عمل به وجود می آورند. تمان-تامان (پارک) سفری را روایت می کند که شبیه افسانه ای با داستان های ناگفته در شب بی پایان است و راویان درون روایت ها جای می گیرند.