کشف اتفاقی یک دفترچه از سال هزار و نهصد پنجاه و شش منجر به جست وجوی صاحبش سوزان لوبیان می شود. پس از مرگ تراژیک او در بیست و پنج سالگی، کسی آن را در دفترچه او ثبت کرد تا پایان دادن به نوشته هایش را رقم زند. از طریق تصویر شهری چون کِسکوموس و مصاحبه با خویشاوندانش، سانِه به اهمیت نوشتن شخصی و گذاشتن اثر ما بر جهان می پردازد.