در ژوئیه 1942، در جریان جمع‌آوری خانواده‌های یهودی در پاریس، طوبا بیرنباوم 13 ساله و والدینش که یهودیانی لهستانی هستند، به مدت 765 روز در یک اتاق کوچک پناه می‌گیرند. شرایط زندگی سخت است و آنها از کشف شدن در هر لحظه می‌ترسند. اما در حالی که والدینش بیشتر به ناامیدی فرو می‌روند، روحیه جنگجویی طوبا درخشان می‌شود. او در هر چیز کوچک، از پیانویی که بر روی زمین کشیده شده تا مناظر پاریس از طریق یک پنجره باز، شادی پیدا می‌کند. با وجود شرایط شدید، او تا آزادی پاریس امید را حفظ خواهد کرد و کنترل زندگی‌اش را دوباره به دست خواهد گرفت.