«بگو دارم می گویم! هدفم موعظه نیست بلکه گفتن آنچه شنیدم است. شاید چیزی که ارزش گفتن دارد را زندگی را برای زیباتر شدن نشان بدهد یا به言 ساده تر اما با صداقت بیان کنم... تو بگو گفتی از جانب خدا تا باشد که فهمیده شود. تو فقط بگو ساده بگو تا یادآور امید باشد برای ناامیدی و راهی برای چاره. هیچ کس نگفته است لزومی به آموزش است، چون استاد نامیده نمی شود وقتی شاگردش کارش را به پایان برساند. مناره ایی هستم که شاگردان دارد، شاید اما... تو گفتی از طرف خدا، تو ساده بیان کن...» این سخنان نیست که نویسنده با الهام از شخصیت هلمی دوران در نمایش «برای من چیزی ها اتفاق می افتد» توضیح می‌دهد که چرا چنین نمایشی را نوشته و هویت شخصیت را افشا می‌سازد.