او سوگ را به عنوان واکنش به از دست دادن رد می‌کند. در عوض با رو به رو شدن با اندوهش و فشار دادن خود به لبهٔ پرتگاه، به جشنی از جادو تکیه می‌کند که به‌صورت زمان از شخصی به شخص دیگری و از داستانی به داستانی جریان دارد.