به گرهی از سرنوشت، دامیان به اشتباه به عنوان قاتلی که در همان محله Ljubljana پرسه می‌زند شناخته می‌شود. به خاطر رویکرد ساده‌دل و همدلی، همسرش از او جدا می‌شود و پلیس نسبت به سلامت عقل او تردید دارد. آیا دامیان واقعاً حافظه اش را مانند پدرش از دست می‌دهد؟ آیا پاکی ذهن و روح الزاما به سقوط انسان می‌انجامد؟ آیا دامیان که به طور اسرارآمیزی با سینما جذب و مرتبط است و خود را درگیر پرونده تشابه هویت می‌بیند (همانند فیلم‌ها)، موفق می‌شود زندگی اش را با وجود اشتباه و در کنار یافتن همدم درست برای خودش به نظم درآورد؟