در آستانه هفتاد و هشتمین سالروز تولدش، نویسنده بیمار و گرفتار نوشندگی به نام کلایو لانگهام شبِ دردناک و بی‌خواب را می‌گذراند و به صورت ذهنی صحنه‌هایی را برای یک رمان می‌سازد و دوباره و دوباره باز می‌آراید که کاراکترهای آن بر پایه خانواده خودش شکل می‌گیرند و در کنار تفسیرهای گاه ترش‌رویانه او از رفتارشان قرار می‌گیرند، در حالی که به جنبه‌های کنایه‌آمیز رفتارشان اشاره می‌کند.